Altijd opdraven

Het blijft grappig. Na de onstuimige IJspegelwedstrijd van 26 oktober was het weer 13 dagen rustig. Maar zaterdagavond begon het te blazen en dat hield een dag of vier aan. De twee-wekelijkse cyclus van de IJspegel dreigt wat ongelukkig uit te vallen. Vrijdags nog had ik de bemanning gemaild dat de wedstrijd definitief door zou gaan. Met een windje 4 BFT uit Zuid-West. Dat bleek te optimistisch.

Normaal had ik zaterdag afgeblazen, maar er was op windguru zondag een korte wat rustigere periode te zien zo rond een uur of twee. Bas was duidelijk: kom naar de haven zondagmorgen, dan zien we wel verder. En het wedstrijdcomité had gelukkig een speciaal IJsvogeltraject geselecteerd. Een lus van in totaal 11 mijl, ruim winds weg en enkele kruisslagen terug. Relaxed zeilen, weinig risico.

Buiten woei het stevig. Wij meten boven de 30 knoop in de vlagen, maar de wedstrijdleiding hield het op 25. In het eerste uur ging de wind vergezeld van een aardige zeegang. IJsvogel startte goed en lag voor in het veld. Gewoon met gereefd grootzeil en mini fok. Toch zo’n 14 knopen over de grond, maar de echte spi-helden zoals Daikin waren snel uit het zicht verdwenen. Toch in de voorste linies om de ton. Aan de wind wat foutjes gemaakt. We verwachten wat verder teruggezet te worden door de stroom en hadden de ton boven het startschip geprojecteerd. Gevolg, een paar honderd meter te veel gezeild.

We waren ook wat te optimistisch dat we wel onder Antanris door zouden lopen. Mooi niet, scheelde weer een paar minuten. En dan was er nog iets met de stand van het lei-oog. Scheelde een graad of 5 in de hoogte. Hadden we toch boven Antanris langs gekund. Kleine foutjes maken veel verschil. Uiteindelijk 4e in tijd en 9e op handicap. Ach, met een 7e plaats overall en een heerlijke dag (zon!) zijn we weer dik tevreden.