Net niet gezonken!

Eindelijk was het weer eens echt IJspegelweer. ’s-Ochtends een sneeuwbuitje. Bevroren gangboorden en een wind om tegen aan te leunen. De IJsvogel had er weer eens zin in. Met minimale bemanning met stuurman Bas, Hans, weerman Gerrit Hiemstra en Schipper. Niet te vroeg naar buiten, de kachel aan, een gereefd grootzeil en een kleine fok, moest wel gaan lukken. Ondanks de vrij vlakke zee veel water over. Winterzeilen bij 0º blijft fascinerend.

Helaas vond Bas het bij een zware 25 knoop wind per se nodig een dipstart te maken. Het halve veld in beroering, IJsvogel kreeg natuurlijk geen ruimte. En moest plotseling gijpen om het veld te ontwijken. De net gerepareerde tafel in de kuip mocht daarbij weer de schoot opvangen, iets waar hij duidelijk niet voor geconstrueerd is.

Na een strafrondje als laatste gestart en vervolgens weer aardig bijgehaald. IJsvogel is best snel. Bij de bovenboei bleek het roer muurvast te zitten. Af en toe bewoog het een beetje. Boei uiterst moeizaam gerond. Bolocan bleef dicht naast ons varen. Dacht kennelijk dat ons gebrul om afstand te houden weer een nieuw geintje was. Voor de winds was IJsvogel bloedsnel, maar met klemmend roer onbestuurbaar.

Ook onze altijd startende Volvo deelde in de malaise. Hij weigerde aan te slaan. Met het anker op het voordek op minigrootzeil de haven ingestuurd. Dat was de enige (en juiste) koers die IJsvogel wilde sturen. Ondanks commentaar van de havendienst dat we dat beter niet konden doen, dobberden we langzaam de pieren binnen. De Scheveningse reddingsboot, met de onmogelijke naam, was binnen 5 minuten bij ons. Gewoon slepen kennen ze daar niet, het moet per se langszij. Op zee in de deining, kost je dat gelcoat en minimaal de zeerailing. Binnen de pieren kon ik er nog een beschaafd stootkussentje tussenhangen. Wat zij rubber noemen, is volgens mij schuurpapier. Zonder verdere schade werden we vakbekwaam afgemeerd. Het ding manoeuvreert op de centimeter.

Na een borrel of twee even de roerkoning bekeken. Deze bleek zo’n 10 cm gezakt te zijn, hing enkel op het kwadrant en het onderste lager. De oorzaak lag in de wijze van borging. Drie uiterst lullige imbusboutjes blijken een circa 12 cm brede borgingsring vast te moeten houden. Niet gezekerd, ingeboord of gelocktite. Dus niets. Je kon ze met je hand losdraaien. Het was gelijk duidelijk waarom de noodhelmstok niet werkte. Er was gewoon geen roerkop om hem op te zetten.

Al met al, de eerste opgave van de IJsvogel. Jammer, want ondanks dat het een mooie oefening was, zakken we in het klassement.