Acrobatiek op de IJsvogel

Het was weer een bijzondere race afgelopen zondag. Mooie bries, rustige zee en een tijd lang zonnig. Een forse crew, 9 man sterk inclusief onze eigen weerprofeet Gerrit Hiemstra.

Vroeg naar buiten om even wat slaagjes te maken en de genaker op te zetten. Omhoog ging goed, maar omlaag wilde niet helemaal lukken. Schipper, voor de verandering zelf achter het roer, zag zich al eindigen op het strand. Tegen de tijd dat de zaak geklaard was had Gerrit een blaar te pakken, ging Teo (Natuurmonumenten) door zijn enkel en had Miech ook behoefte aan de verbanddoos.

De eerste start was top. Vlakbij het startschip viel een mooi gat en gelijk stuurboord uit de zee in. De stroom zou ons mooi een stuk op weg helpen. IJsvogel had er zin in, want zat voorin bij de bovenboei. Steeds rond of boven de 7.5 knoop! En toen ging er van alles mis met de genaker. Commando’s vlogen over en weer, maar het duurde lang voor hij stond. De eerste gijp was gelijk de beste en laatste die in één keer lukte.

In de tweede ronde zat het val om het voorstag gedraaid en waren we blij dat we de genaker überhaupt weer omlaag kregen. Schipper kreeg spookbeelden over een voortjakkerende IJsvogel en een bemanningslid op 20meter hoogte in de mast terwijl het strand snel dichterbij kwam… De derde ronde gevaren met enkel fokje, kostte wel veel meters.

De tweede race woei het iets harder. De zee had zich ook wat meer opgebouwd. De start was heel apart. De eerste keer waren we prachtig weg, weer vlak bij het startschip met een klap de zee in. Door de general recall moesten we het helaas nog een keer proberen. Het was druk bij het startschip en Bas dacht dat het tijd was. Dat was het niet, dus het schip vlak voor de startlijn in de wind gedraaid om tijd te winnen. Perfect stil, maar ook volstrekt onmanoeuvreerbaar. Een X-jacht wist hooguit 50cm voor ons langs te draaien, iets waar hij duidelijk niet blij mee was. Schipper was vol bewondering over de stuurmanskunst van de X en blij dat IJsvogel niet vol viel. De start was nog niet eens zo beroerd en aan de wind konden we de kopgroep aardig bijbenen. Maar voor de wind zat het val weer gedraaid en zeilden we tot twee keer toe een kwart mijltje extra. We hadden zo de haven in kunnen varen. Door wat extra gijpwerk, trucje van Bas, konden we het val weer loskrijgen. Maar goed, dat kost veel tijd. Toen was definitief duidelijk dat onze voordekscrew steeds het val wat merkwaardig aan de top van de genaker bevestigde. Dat ook weer begrepen. Na nog een losgeklapte schoot, die door drie man in een soort buitenboord hangende circusact weer bevestigend werd, konden we de laatste ronde prachtig reachen naar de Albatros. Met 10 knopen denderden we richting finish. Jammer dat de rest er al was, er viel niets meer in te halen. Toch weer heerlijk gevaren. En geen schade, al scheelde het maar enkele decimeters.