Recordoversteek op kreupele fok

13-14 mei 2010

Hemelvaartsdag, 7.30 uur engelse tijd. Een bijna windstille zonovergoten ochtend in de schilderachtige haven van Woolverstone aan de Orwell. Engelser kan bijna niet. Zoals een passant net vertelde: “Ik kom hier al vanaf 1984, niets hebben ze veranderd. Waar vind je dat nog in Nederland?” Op een zonnige dag als vandaag is het hier puur genieten geblazen.

De bemanning van de IJsvogel wordt langzaamaan wakker. Kees pakt de ochtenduurtjes om nog wat te blokken voor zijn tentamen en Lex loopt wat rond en kijkt en luistert. Joost vond het toch wat te intiem samen met Kees in de achterkajuit en is vannacht op de bank neergestreken. Iedereen is nog wat moe van de ruige oversteek.

Dinsdag, een uurtje voor de start, naar buiten gevaren. IJsvogel was volledig geprepareerd voor de race. De nieuwe zeilen waren op het laatste moment aangeleverd (dank Wout) en de bemanning geïnformeerd over rol, wachtindeling en de veiligheidsequipment.

In de haven gierde de NNE-wind al aardig, reden om niet te vroeg te vertrekken. Buiten stond een stevige zee en woei het een knoop of 25. De schroef van de Minerva, een driemaster nu gevuld met toeschouwers, kwam door de hoge golven regelmatig boven water. Wij hadden besloten de grote zware fok te zetten en te starten met gereefd grootzeil. Goed voor de halfwindse koers naar Engeland, zodat IJsvogel planerend naar de overkant zou stormen. Het fokje achterna, zo was de gedachte.

De baan kende een start naar een boei een mijl recht in de wind. We hadden teveel zeil op om IJsvogel aan de wind te kunnen handelen. Een stukje inrollen van de fok loste dit probleem op. Normaal is dit geen optie in een wedstrijd, de prestaties gaan te hard achteruit. Maar voor dit korte stukje moest dat kunnen.

Het liep natuurlijk toch weer anders. Door het inrollen kroop het zeil wat omhoog waardoor de hoek waarin de schoot aan de fok trok erg horizontaal werd. Ik wist niet dat het mogelijk was zo’n zwaar zeil kapot te trekken, maar voor we het wisten zagen we een flinke scheur zo’n halve meter uit het voorlijk. Nog verder inrollen loste ook dit probleem op, maar nu bleek hoog aan de wind zeilen onmogelijk en waren we wel erg veel power kwijt.

Als een van de laatste schepen in onze klasse de boei gerond en koers gezet richting Harwich. Het ging nog wat harder waaien en om het gezellig te houden besloot de plotter er mee op te houden. Buiswater sproeide de kajuit binnen en de eerste zeezieke (Joost) kondigde zich aan.

Kortom, tijd voor schipper om even beraad te houden met Lex (navigator), hoe verder te gaan. Joost in een kooi gelegd voorzien van fors uitgevoerde kotsbak. De plotter gevoed met een oude kaart welke de processor wel kon hanteren en op kreupele fok doorgestoomd richting ondergaande zon.

Langzaam aan kregen we wedstrijd beter in de vingers. Ronald slaagde erin IJsvogel zo lang mogelijk op de kruin van de golven te balanceren en onze snelheid rond de 9-10 knoop te houden. Lex navigeert altijd ook op kaart, dat werkt onder alle omstandigheden. Gedurende de nacht stuurden schipper, Cris, Koen en Ronald en werd het grootzeil volledig bijgezet om meer power te krijgen.

‘s Nachts weer heel wat schepen ingehaald. Erg leuk die lichtjes die van wit, naar rood of groen, naar roodgroen gaan. Dan weet je dat je dat ze achter je zitten. Een maximum snelheid van 13,8 knoop vormde de top. Jammer van dat fokje, het had nog veel sneller gekund. Zeker toen onder de Engelse kust de wind wat terugzakte. Dankzij wat buien konden we toch redelijk vaart houden.

Het was zoals altijd een erg koude en natte oversteek. Nauwelijks geslapen en veel thee gezet. Geen culinaire hoogstandjes deze keer, wel weer genoten van een schitterende zonsondergang en dito opkomst. En eindelijk weer eens een heldere sterrennacht beleefd. Of zoals Cris zei, ‘nu merk je dat je leeft’, of Ronald terwijl IJsvogel planeert: ‘hier heb ik nu over gedroomd’.

Woensdagochtend 10.13 uur passeerden we de finishlijn. Zo’n 120 mijl gevaren in 15 uur en 13 minuten, dus met een gemiddelde snelheid van 8 knoop. Daar had nog wel een uurtje af gekund. Maar goed als je ‘s ochtends om tien uur al aan de overkant bent mag je niet klagen. Wel weer achter in het klassement, maar dat gaan we vrijdag goed maken. Zo’n 200 mijl met overwegend licht weer, draaiende wind en windstiltes. De invloed van de stroom wordt dominant. Iets voor geduldige, alerte slimbo’s. Kijken wat ons nieuwe lichtweerfokje doet. Kortom, we hebben er weer geweldig veel zin in.

Maar eerst genieten van de Engelse countryside en de cider in de befaamde ‘Butt and Oyster’ in Pinn Mill. In de middag een borrel in de tuin van onze gastheer de Royal Harwich Yachtclub en de wandeling lang de barges, half vervallen woonboten die door hun uitstraling aan Amsterdam in de jaren zestig doen denken. Genieten!!!

North Sea Regatta website