|
De menselijke factor14-16 mei 2010 Het is zaterdagavond (15 mei) pikdonker als IJsvogel om 28 minuten voor 12 over de finishlijn glijdt. We zijn dan bijna 40 uur in touw geweest en hebben meer dan 210 mijl afgelegd. Vrijdagochtend om 08:30 uur vertrokken van Woolverstone Marina. Op tijd naar de startlijn om nog wat trimwerk te doen. Stuurman Ronald wil een extra uurtje om de zeilen optimaal te kunnen stellen. De jonkies vinden dat wel wat vroeg, we vertrekken dus drie kwartier eerder! Zo’n 70 schepen varen achter ons aan keurig in linie de Orwell af. Bij de start van onze groep liggen we prachtig. Het is een angstig aanzicht om zo’n 40 grote schepen op een veel te korte startlijn af te zien stormen. Ook IJsvogel stort zich in die fuik. Wonderlijk genoeg blijft dit geweld zonder schade. Uiteindelijk zijn er twee starts nodig om het veld weg te krijgen. We liggen redelijk, beetje middenin. Na twee aan de windse rakjes mag de nieuwe genaker erop. Knalgeel, wat zwaarder doek en een meter of 20 kleiner. Zeer handelbaar en veel power. Last minute klaar en nu met het juiste zeilnummer. Na een paar korte slagen volgt eerst een parcours naar het Zuiden, het Oosten en vervolgens meer dan 60 mijl noord tot de boei Smiths Knoll. Lex, onze navigator, had al gemerkt dat de koers dwars door een in aanbouw zijnd windpark zou leiden. De Britse RORC organisatoren hechten erg aan traditie, maar last minute werd de baan alsnog aangepast. We hadden vandaag onze zinnen gezet op ons nieuwe lichtweerfokje. Bij de start stond er net te veel wind. Het risico deze gelijk op te blazen was te groot. Maar vrijdagmiddag nam de wind wat knopen af zodat hij er alsnog op ging. Goed gesneden, de boot liep gelijk beter, sneller en handelbaarder. Na de ronding van het windmolenpark einde middag ging de grote genaker erop. Ca. 115 m². Die is tot aan Scheveningen blijven staan. Eerst 60 Mijl omhoog, wat tot een uurtje of acht ‘s ochtends in beslag nam. Door de lichte wind raakte IJsvogel wat achterop in het veld, maar lag voor op een clubje verenigingsgenoten zoals Antares, Blondie, buurman Iluka en de grote mooie Swan Ellinor. De hele nacht in uiterst licht weer voor onze mijltjes gevochten. Nauwgezet kijkend of het groepje achter ons niet dichterbij kwam. Bij ronding van Smiths Knoll meldt iedere deelnemer dit bij ‘Coastgard Great Yarmouth’. Deze veiligheidsprocedure geeft een prachtig beeld van het veld. Tot onze vreugde zaten onze clubgenoten nog keurig achter ons. Ook zaterdagochtend bleef de wind licht. Lex koos ervoor een ietwat zuidelijkere koers te varen, die net bezeild was met de genaker. Proberen zo snel mogelijk onder de kust te komen om de beloofde noordwesten wind te vinden. ‘s Middags rond enen zaten we een mijl of 12 onder de ideale lijn en was er geen boot meer te zien. De snelheid liep terug naar 2-3 knopen. Toen de wind eindelijk wat naar de Noord draaide gegijpt en noordelijker gestuurd. Het zag er op dat moment uit dat we zondagavond laat zouden arriveren. In het lichte weer klonken de eerste discussies en analyses over koers, wind, aankomst, e.a. De slag noord bleek goud, want binnen een uur hadden we de beloofde wind te pakken. Schipper haalde snel weer de gewenste 6-7 knopen. Stuurman Ronald had de bemanning naar het voorschip gedirigeerd waar alras een vrolijke, kampvuurachtige sfeer aan het ontstaan was. Uiteindelijk trok de wind aan tot 18 knoop, ongeveer de max voor onze grote genaker. Gebruikmakend van de golven begon IJsvogel steeds vaker boven de 10 knoop te komen. Met continue tussen 9 en 12 knoop stoof IJsvogel op de boei voor IJmuiden af. Daarbij de concurrentie die langzaam in beeld kwam inhalend. In het rak langs de Nederlandse kust liet Ronald zien dat je ook weer snelheid uit kleinere golven kunt halen als je ze maar goed gebruikt. Schipper kreeg 1,5 uur les in golfzeilen waarbij in lichte wind toch steeds 9 knopen werd behaald. Ook voor de kust nog twee boten ingehaald die deze kunst niet machtig bleken. De finish vormde een beetje een anticlimax. Plots hield de plotter er weer mee op en de Scheveningse boei (ISO 4 seconden) zagen we niet. Hij viel weg tegen de achtergrond van de verlichting van het finishschip Albatros. Normaal niet zo’n punt, maar nu kwamen we met 10 knoop aanstuiven. ‘IJsvogel, u bevindt zich aan de verkeerde kant van het finishschip’, knalde door de marifoon, hetgeen uiterst duidelijk maakte dat we fout zaten. Een (vrij) snelle drop van de genaker, de jonkies zaten even het thuisfront te bellen. Een ruk naar stuurboord en op alleen grootzeil de laatste meters afgelegd. Kostte toch weer 5 minuten (10 volgens Ronald), maar bleek uiteindelijk geen verschil uit te maken voor de klassering. ‘s Nachts 01:30 uur bleken twee borrels voldoende om schipper en Lex te vellen. Golvend en zwalkend werden de raceformulieren bij de RORC officials ingeleverd. We hadden in onze klasse 6 boten achter ons gelaten. In totaal op handicap 15e van de 20 boten! (ORC-overall) Bij de nabespreking bleek iedereen enorm genoten te hebben van de tocht. De oudjes hadden ‘wat’ moeite met de slordige aard van de jonkies. Schipper had vaker wat strenger mogen zijn, maar deze was de jonkies vooral dankbaar voor hun geweldige rol als kok en cateraar. Fundamenteler was de discussie over racen of prestatievaren. Ronald en Koen zijn echte racers. Het gaat om winnen en desnoods 2 dagen hiken aan de hoge kant. Dan maar slapen in de railing. Schipper is wat minder fanatiek. Volgens hem gaat het bij lange baanwedstrijden vooral om inspelen op winddraaiingen. Dat kan in de uitslag zomaar een paar uur schelen. Daarbij ziet hij ook mindere zeebonken /stuurlieden graag wat ervaring opdoen. Of zoals Joost het verwoordde: ‘Ik ben nauwelijks buiten geweest. Ik wil wel voor iedereen koken, maar het moet wel een leuke tocht blijven’. Kortom, daar gaan we tijdens een borrel nog eens over bomen… Aan IJsvogel ligt het niet. Toeren of racen, de boot is geschikt voor allebei, maar eerlijk is eerlijk, IJsvogel leek net even iets gelukkiger in de continue surf over de golfjes. |
|
