Burkaas

Soms doe ik boodschappen met mijn kinderen. En dat wordt steeds plezieriger. Want de middenstand van dit land heeft goed in de gaten dat je ouders het makkelijkst beïnvloedt via hun oogappeltjes. Zo heeft mijn Albert Heijn XL parkeerplaatsen gereserveerd voor ouders met kinderen. Lekker vooraan en extra breed, waardoor het in- en uitgespen in de kinderstoeltjes vlot verloopt en geen tere kindervingertjes tussen de portier klem komen te zitten. Lachend rij ik de lange rijen geparkeerde auto’s voorbij om dicht bij de ingang te parkeren. Alleen om dit parkeervoorrecht zou je je kinderen al meenemen! Heerlijk gewoon!

Ook in de winkel blijkt de retailer zich te bekommeren om het lot van mijn kroost. Er is een gratis ranja-automaat, er zijn hippe race-auto-winkelwagentjes en de speelhoek is van alle moderne, digitale kleutergemakken voorzien. Kinderen blij…ouders blij, dat is de simpele strategie achter het concept, want natuurlijk geeft een goedgemutste papa makkelijker euro’s uit dan een vader met jengelend kroost. Daarnaast investeert de grootgrutter op deze manier ook in zijn klanten van morgen. Win-win. Prima communicatieconcept. Petje af.

Maar soms loopt het net even anders. Zo ontving mijn vijfjarige dochter bij ons recente supermarktbezoek een kinderboek. Het boek ging over kaas, om precies te zijn… boerenkaas. Toen we thuis waren, moest ik het natuurlijk aan haar voorlezen. Aandachtig luisterde ze naar het verhaal over koeien, boerderijen, melk, stremsel en dik belegde boterhammen. De held in het verhaal leefde nog lang en gelukkig en dochterlief wist na de laatste bladzijde alles over boerenkaas. Communicatiedoelstelling van kaasproducerend Nederland geslaagd!

‘s Avonds speelde ze nog even met haar poppenhuis in de woonkamer. Ik zette zachtjes de televisie aan en zapte me stroomopwaarts van Nederland 1 tot Discovery-channel. Op de terugweg bleef ik hangen bij een discussie over de wenselijkheid van sluiers in onze samenleving. De interviewer vroeg de politicus of hij de dracht van burka’s gepast vond.

Bij het woord ‘burka’s’ draaide mijn lieve schat zich vanachter haar poppenhuis om.
“Boerkaas… daar heb ik een boek over, papa!”; riep ze vol trots.

Glimlachend sta ik tegenwoordig bij de kaasvitrine. In mijn gedachten hebben alle boerenkaasjes nu een piepklein sluiertje om. En ik vrees dat ik deze heerlijke hersenkronkel niet meer kan uitbannen. Blijvend binnenpretje. Burkaas!

Roeland Wessels, voormalig senior adviseur bij Schuttelaar & partners en momenteel werkzaam bij Imagro