De tijd stilzetten

Natuurlijk kon ik me helemaal vinden in de speech van premier Balkenende. Bij de opening van de nieuwe Wageningen Campus van de WUR probeerde hij de vaderlandse spirit weer wat op te vijzelen. In de mondiale concurrentieslag moet de BV Nederland het hebben van kennis, ondernemerschap en innovatief denken. Nieuw elan is nodig, nieuw koopmanschap en nieuwe producten.

Dat is natuurlijk ook de missie van ons bureau, maar dan gefocust op gezondheid en duurzaamheid. Wij zijn daar dagelijks mee in de weer. Maar soms, ergens ‘deep inside’, zou ik de vernieuwing wel eens een tijdje stop willen zetten.

Ik woon nu 15 jaar in Den Haag. En vanaf de eerste dag dat ik voor mijn werk voet in deze stad zette, viel me op dat het Centraal Station op een bouwput leek. Dat is nog steeds zo en dat zal ook de komende jaren zo blijven. Twintig jaar reizen door chaos.

Tijdens vakanties hoop ik altijd dat er niets veranderd is in de kustplaatsjes die ik aandoe. Het maakt niet uit of het mooi of lelijk is, als het maar blijft. De steigertjes zonder comfort langs het IJsselmeer zijn nagenoeg allen omgetoverd in grote marinas. Met alle comfort en luxe die denkbaar is, inclusief de sfeer van een overbevolkt caravanpark. Ook mijn twee favoriete plaatsen gaan op de schop. Geholpen door omvangrijke E.U. subsidies, is het prachtige oude haventje van Hindeloopen teruggebracht in oude stijl. Het was een mooie plek en dat is het gelukkig nog steeds. Een buitenstaander zal niet zien dat hier een jaar gebouwd is om de sfeer van voor de Afsluitdijk terug te krijgen. Maar de visboer weet dat de bejaarden uit het verzorgingshuis geen visje meer kunnen halen bij de haven. Ze hebben de haven gelijk afgesloten voor alle verkeer. Dus de bejaardenbus stopt er niet meer.

Vlieland wordt nu onder handen genomen. De haven met trapveld voor de kids was te onveilig. Een paar weken per jaar liggen zo’n 250 boten zij aan zij in de dan volle haven. Bij brand kan dit gevaarlijke situaties opleveren. De haven wordt alweer met steun van de E.U. vergroot – einde trapveld – en krijgt keurige boxen. De SRV wagen voor de dagelijkse boodschappen komt in een havengebouw. Kortom, de haven wordt aangeharkt, de vooruitgang komt ook op Vlieland. Het wat chaotische aanleggen en ‘s ochtends weer wegvaren is voorbij. Als enkele boten uit een rij met het tij wilden vertrekken, moesten tientallen eigenaren een handje helpen. Even een gangetje creëren, wat afhouden. Vaste routine van de ochtend op Vlieland. Volgend jaar is er nieuwe orde. Het speelveld voor de kinderen is weg, maar je kunt – zonder hulp van buren – je box uit.

Soms zou je de tijd even stil willen zetten.

Marcel Schuttelaar