De zorgketting

Drs. Gert F. Dekker, ziekenhuispastor in Ziekenhuis Gelderse Vallei

Het mooie van het ziekenhuis is dat het zonder onderscheid iedereen opneemt; de bouwvakker die zijn rijk getatoeëerde rug gebroken heeft, de ultra-gereformeerde dame met een versleten heup en de allochtone puber die samen met zijn scooter in de kreukels ligt. Het ziekenhuis is een gemengd bedrijf, een werkplek met veel afwisseling.

Die variatie geldt ook voor het voedsel dat wordt aangeboden. Moet het halal, koosjer of vegetarisch zijn? Of moet het aansluiten bij de kroket-met-friet behoefte van de patiënt? De regie wordt immers zoveel mogelijk bij de patiënt gelaten.

Mijnheer Brunekreeft heeft geen speciale wensen. Hij is, als het niet wordt onderkend, aan het vegeteren. Het eten wordt onaangeroerd weer opgehaald. Eigenlijk at en dronk hij ook al weinig in het verzorgingshuis. Hij komt slecht uit zijn woorden, hij wacht af. Hij heeft geen regie meer.

De verpleegkundige ziet het. Ze stimuleert hem wat te nemen. Ze noteert haar zorgen in het dossier. ‘Mijnheer Brunekreeft lijkt ondervoed. Opletten!’ En tijdens het Multidisciplinair overleg komt het ter sprake. De diëtist had het al doorgekregen, ze heeft een energierijk en makkelijk te eten dieet voorgeschreven. De verpleging zal extra toezien op de toediening. En de fysiotherapeut gaat hem zo snel mogelijk mobiliseren. De logopedist gaat met hem oefenen. Ik besluit als ziekenhuispastor bij hem langs te gaan. Hoe kijkt hij tegen het leven aan? Welke krachtbronnen kent hij?

Kortom, een deken van aandacht en zorg wordt om mijnheer Brunekreeft heengeslagen. De regie over zijn leven wordt overgenomen nu hij zo is weggezakt in passiviteit. Zal de aandacht hem weer hernieuwde glans in de ogen geven? Zal de rijkere voeding hem nieuwe energie geven?

Straks gaat hij terug naar zijn verzorgingshuis. Iedereen is daar van goede wil. Maar daar circuleren andere geldstromen en heerst een ander budgettair regime. Misschien moet de kaasschaaf op de kosten van de voeding worden losgelaten vanwege de strak gestelde dagprijs. Misschien wordt de zorg weer afgeroomd. Zakt hij terug in zijn lethargie? Waar is al deze goede zorg dan goed voor geweest? Wie neemt regie voor de langere termijn?

In de zeilvaart kent men de zorgketting. Daarmee wordt de rechte koers vastgezet. Gaat de zorg ook één lijn trekken?