Dierenleed (deel 3)

Willem is niet meer. Hij heeft de verbouwing van de woonkamer niet overleefd. Zo’n 17 jaar oud, een overactieve schildklier dus broodmager en blind. Ik vond hem ‘s ochtends onder de tafel. Normaal struikel ik bij het opstaan over hem als hij uitgehongerd en opdringerig om eten bedelt. Nu bleef het stil. ‘Gekke plek om te slapen’. Zijn staart was stijf. Willem netjes in zijn mand gelegd. Dat ziet er prettiger uit voor de familie.

Oud worden en aftakelen is niet leuk. Niet voor een kat, niet voor een mens. De woonkamer had er fors onder te lijden, overal haren, vaak ongelukjes en veel eten kwam er direct weer uit. Regelmatig betrapte ik me op de gedachte dat 17 jaar lang genoeg was voor een kat. Maar de onvoorwaardelijke liefde voor Willem van zoonlief bood gelukkig geen ruimte voor verdere overpeinzingen. “Zo gaat dat dus als je oud wordt, ze laten je in leven, maar…”

Willems hart besloot er mee op te houden vlak voor de komst van de nieuwe meubels. Nooit nagedacht wat je doet met een dooie kat. Onze tuin is zo klein dat begraven geen optie is. Grote kans ook dat hij weer wordt opgegraven. De GFT container leek me ook geen succes. Buurman wist dat je hem kon laten afvoeren. Hij (dierenarts) zou hem wel meenemen. Ik stelde me voor dat Willen in de vuilverbranding zou belanden. Net zoiets als bij het afgeven van klein chemisch afval. Een speciale route voor dode huisdieren van gemeentewege.

Drie dagen later ‘s avonds een telefoontje wat ik niet gelijk thuis kon brengen. Een omfloerste mannenstem. ‘Bas’ vroeg hoe ik het wilde. Per post, direct aan huis of via de dierenarts. Het duurde even voor de vraag tot me doordrong. ‘Hoe ik de as van Willem terug wilde hebben?’. Willem was gearriveerd bij het dierenuitvaartcentrum van de Stichting Huisdieren Crematorium Nederland. “Wilt u een individuele of een groepscrematie? Wilt u de as thuisbezorgd hebben of moeten we deze uitstrooien over de Noordzee?” De stem klink dermate sereen dat ik bijna zeker wist dat er weer eens een geintje met me uitgehaald werd. Maar toen bij navraag bleek dat zo’n crematie 145 euro kost was ik gelijk weer bij de les.

Bas verzekerde me dat ik rustig over de opties kon nadenken. “We zijn 24 uur per dag bereikbaar en ik wens u veel sterkte bij het verwerken van het verdriet”. Ondanks twee vriendelijke verzoeken van Bas, zijn we niet bij de crematie van Willem aanwezig geweest. Zijn as zit nu in een bus welke bij zoonlief op kamer staat. Vanochtend opende ik de factuur. Precies 145 euro voor een individuele crematie, de asbus, de bezorging aan huis door TNT post en een standaard crematiecertificaat met prent en fraaie citaten:

Op weg naar een plek vol licht en liefde. Willem van Oranje, 2 juni 2007

Waardevol zijn al die woorden met de pen der liefde neergezet. Koester de herinnering die zo mooi wordt stilgezet

U begrijpt, die 145 euro heb ik liefdevol aan Bas overgemaakt.

Marcel Schuttelaar