Geef ons heden ons dagelijks brood

Afkomstig uit een goed gereformeerd ARP-gezin ben ik opgegroeid met de tafelbede "geef ons heden ons dagelijks brood". Niet als eis, maar meer als smeekbede. Want zo logisch was dat dagelijks brood niet altijd voor mijn ouders.

Vanaf die tijd heeft het graan in onze voeding, ‘ons dagelijks brood’, een hoge vlucht genomen en vormt het een fascinerende weerspiegeling van het eten in onze samenleving.

In de vorm van rijst en pasta bereikte het de warme maaltijd. Als veevoer vormde het de basis van onze weelderige vleesconsumptie. Als voedselhulp overspoelde het hongergebieden waardoor Malinezen stokbrood gingen eten en Nigerianen aan de sandwich raakten. En als biobrandstoffen houdt het de SUV’s op de weg, als bioplastic zit het in mobieltjes. Graan houdt in tal van opzichten de wereld aan de praat.

Inmiddels is de broodconsumptie in Nederland al jaren aan het dalen. Niet alleen de broodsector, maar ook de gezondheidsprofeten vinden dat jammer. Want wat ervoor in de plaats komt is meestal vetter en minder gezond. Warme bakkers doen er alles aan om ons weer aan het brood te krijgen. “Geef ons heden ons dagelijks brood terug?” Bidden voor het eten doen we niet allemaal meer. Maar laten we er wel over blijven nadenken.

Rutger Schilpzand