Hoe de hongerige massa te voeden?

Hoe voorzien we wereldwijd een miljard hongerige mensen van voedsel, laat staan de toekomstige negen tot tien miljard?

Het lijkt soms een keuze tussen grootschalige landbouw, die met behulp van veel energie, water en chemicaliën tot de ‘groene revolutie’ heeft geleid en kleinschalige, biologische landbouw. De werkelijkheid steekt echter ingewikkelder in elkaar. Hoewel grootschalige landbouw bepaald niet duurzaam is en bijvoorbeeld geen succes zal zijn in Afrikaanse woestijngebieden, zou het dwaas zijn technologische ontwikkelingen zoals kunstmest en, ja ook, genetisch gemodificeerde gewassen af te wijzen als ze – mits veilig en weloverwogen – aanzienlijke voordelen opleveren. Een flexibele en pragmatische aanpak is immers noodzakelijk om op lokaal én regionaal niveau duurzame methoden te ontwikkelen om de productie van de belangrijkste voedselgewassen in diverse ecosystemen en culturen van ontwikkelingslanden te verbeteren.

De recentelijk toegenomen Amerikaanse en Europese steun voor de agrarische ontwikkeling in Afrika (zie onderstaande hyperlinks), moet succes toch op z’n minst mogelijk maken. Boeren en andere belanghebbenden werken reeds samen met wetenschappers aan innovatieve ontwikkelingen op het gebied van lokaal belangrijke Afrikaanse gewassen. Behoort genetische modificatie tot de mogelijkheden? Misschien wel. Niet de genetisch gemodificeerde gewassen die speciaal voor de Westerse monoculturen zijn ontwikkeld, maar wel gebruikmaken van de techniek om gewassen te verrijken met extra voedingsstoffen. Of om gewassen te creëren die extreme droogte overleven. Biotechbedrijven zouden dan wel bereid moeten zijn hun kennis te investeren, zonder dat het ze winst op zal leveren.

Hoe het ook zij, er wordt geen haast gemaakt genetische modificatie op deze wijze in te zetten. Met andere, meer conventionele middelen kunnen Afrikaanse landbouwkundigen ook flinke vooruitgang boeken, zonder dat ze verzeild raken in de beladen discussie omtrent genetische modificatie.

Tot zover mijn visie vanuit New York.

Ned Groth