Kafkaiaanse mediacratie

Soms zit het echt tegen en keert onze maatschappij zich tegen je. Het AD van afgelopen zaterdag schetst een bizar ongeluk en maakt er een horror human interest verhaal van. Vette kop, pagina 2. Freek de Jonge zou het in zijn vroege jaren niet treffender hebben kunnen verwoorden. Eerst een keurige inleiding – eerste kolom – waarin uitgelegd wordt dat een husky een 8 dagen oude baby doodgebeten heeft. Mensen met 2 husky’s waren de maand ervoor in een wijkje in het weervoorspellersdorp Gorredijk komen wonen. Nog weinig contact, hallo op straat, vriendelijke mensen. “Het stel was zo leuk bezig en leefde op een roze wolk”.

Een beetje contrast doet het goed bij de lezer, dus volgt een journalistiek prachtig opgebouwde 2e kolom waarin de zondvloed over het stel wordt voltrokken. Enkele citaten waarbij meest anonieme buurtbewoners worden aangehaald. Volgens de eerste buurtbewoonster was de hond soms agressief, want hij zou een kat gedood hebben. Maar echt agressief was het dier niet. Hij liep altijd netjes aan de lijn. Buurtbewoners – let op, niet de journalist- stellen de vraag waarom de husky in de slaapkamer was. En hoe het die er in gekomen is. “Je laat een hond niet bij een baby van 8 dagen oud”, merkt een vrouw op. “Beesten zijn nu eenmaal jaloers”. Al is de toedracht volgens de politie wel duidelijk de technische recherche is gisteren de hele dag bezig geweest met sporenonderzoek in de woning. “Of sprake is van nalatigheid van de ouders wordt mogelijk later beoordeeld door het Openbaar Ministerie.” En het Openbaar Ministerie, nooit te beroerd om er in de strijd tegen de misdaad een publicitaire schep bovenop te doen: “Er zou sprake kunnen zijn van een strafbaar feit”. Ter geruststelling: “Dat betekent echt niet dat het Openbaar Ministerie automatisch tot vervolging overgaat, aldus een zegsman”. Briljant geciteerd, door de ontkenning wordt het feit bevestigd.

Kortom, kind kwijt, hond afgemaakt, in shock, sporenonderzoek in huis, discussie met het Openbaar Ministerie, buurtbewoners die je niet kennen, maar wel enkele vragen over je willen poneren en een journalist die je fileert zonder zelf iets te hoeven beweren. Natuurlijk geen hoor en wederhoor. Dat was vroeger. Een kwestie van goed pikken uit wat anderen in hun onnozelheid beweren en dat in de juiste volgorde plaatsen. Dat noemen we nu mediacratie. Iedereen staat weer op scherp. De slachtoffers hebben pech gehad. Ook ooit vergeten een deur goed af te sluiten?

Marcel Schuttelaar