Terug bij af

Ik heb, als zo velen, altijd wat moeite met de politiek. Vooral met het kiezen van een partij om op te stemmen. Laat staan om lid te worden.
Komend uit een katholiek nest, stemde ik als vers student eerst CDA. Via PvdA, PPR en een keertje SP – gemeenteraad, dus minder belangrijk – ben ik een tijd bij PvdA en Groenlinks blijven hangen. Maar om de een of andere reden voelde ik me er nooit helemaal thuis. Ik had moeite met het gebrek aan visie op de economie bij ´Groen links´ en met conservatief-regenteske trekken binnen de PvdA.

De laatste 12 jaar werd het me makkelijk gemaakt. Ik voelde me redelijk prettig bij de sociaal liberale mix van D´66. Innovatieve denkers, beschaafd volk, pragmatisten die burgers voor vol aanzien en Nederland willen omvormen in een kenniseconomie. Kernpunten waarop de partij zich profileerde zoals het referendum vind ik juist wat minder belangrijk. Maar D´66 is er steeds helder in geweest dat voor vertrouwen in de politiek het minimaal noodzakelijk is de burgerij serieus te nemen. Een directere betrokkenheid van de kiezer is daarbij een voorwaarde.

Edoch de afgelopen maanden heb ik met enige verbijstering de koers van de partij richting de samenleving mogen aanschouwen. Eerst citaten over ´vunzige politiek´ en vervolgens ´het avontuur Afghanistan´.

De grootste schandplek op de vaderlandse democratie van de afgelopen decennia heet Srebrenica. Deze slachtpartij heeft duidelijk gemaakt dat we niet lichtzinnig in vredesoperaties moeten stappen. Ik weet niet of Nederlandse militairen naar Afghanistan moeten. Daar heb ik geen verstand van. Wat me wel duidelijk is, is dat een besluit zo gedeeld mogelijk moet zijn. En het lijkt me ook een kwestie van beschaving om geen partijpolitieke spelletjes te initiëren over dit soort kwesties. Even jezelf verplaatsen in de gedachten van militairen, hun kinderen en ouders. De rest is bekend. D´66 dacht de PvdA te kunnen verleiden tegen te stemmen door met een kabinetscrisis te dreigen. Niet dus! Einde soap.

Het meest opvallende is dat uitgerekend D´66 gedacht heeft hiermee weg te komen. Dat media, burgers, andere politieke partijen hier niet doorheen zouden prikken. Een forse onderschatting van de mate van intelligentie en betrokkenheid van de samenleving. Het enige lichtpunt aan de recente affaires is dat een aantal D´66´ers, in lijn met de partijtraditie, de eer aan zichzelf hield en aftrad. Zo hoort het in een democratie. Nog een week of vier. Gemeenraadsverkiezingen. Ik ben weer terug bij af. En u?

Marcel Schuttelaar