Wakker worden!

Door de energiecrisis van de jaren 70 beseften rietsuikerproducenten dat ze eigenlijk schone en duurzame energie produceren: suiker is gematerialiseerde zonne-energie; ‘ampas’, uitgeperst suikerriet, is een prima brandstof; uit het afvalproduct ‘melasse’ kan de universele brandstof ethanol worden gemaakt, en het overige afval kan worden omgezet in goedkope kunstmest voor de boeren die het suikerriet verbouwen. Al met al een duurzaam biologisch productiesysteem met een hoog energetisch rendement.

Echter, de energiecrisis van de jaren 70 ging voorbij en door de dalende energieprijzen was de productie van ‘suikerenergie’ niet meer rendabel. Alleen Brazilië hield vol en heeft daardoor een enorme voorsprong opgebouwd. Maar overal bleef in ontwikkelingslanden het bewustzijn hangen dat suikerriet gelijk staat aan schone, duurzame energie.

Dat bewustzijn heeft nu grote gevolgen, want grootmachten als China en India beseffen dat langdurige economische ontwikkeling alleen mogelijk is met behulp van duurzame energie en ze zetten daar zwaar op in. India mobiliseerde zijn grote suikerindustrie en de 500 (!) suikerfabrieken worden momenteel aangepast en uitgerust met distilleerderijen voor bio-ethanol en extra elektrisch vermogen voor levering aan het nationale net (‘cogeneratie’). China is op dezelfde manier bezig en traditionele suikerlanden als Cuba, Mauritius, Réunion en Guadeloupe halen al een aanzienlijk deel van hun elektriciteit uit het afval van suikerriet.

Zoek op internet met ‘sugar’ en ‘cogeneration’ en zie hoe ontwikkelingslanden de westerse wereld inhalen in denken en daadkracht! Want de EU denkt alleen nog maar heel voorzichtig aan het bijmengen van een paar procent ethanol aan benzine, een doelstelling die door Nederland niet eens wordt gehaald want we lopen mijlenver achter met bio-energie. Er is bovendien een gentlemen’s agreement tussen de overheid en de oliemaatschappijen dat alleen zij biobrandstoffen mogen bijmengen en distribueren. Maar oliemaatschappijen hebben daar natuurlijk geen belang bij omdat het hun eigen omzet vermindert. En zelfs al zouden ze het wel doen, dan beschikt Nederland nog niet over het klimaat en de ruimte om grootschalig en rendabel biobrandstoffen te produceren.

Maar we kunnen onze achterstand makkelijk wegwerken en omzetten in een internationale voorsprong, in samenwerking met ontwikkelingslanden die al doen waarover wij alleen nog maar praten. Zij hebben de wil, de mensen en de ruimte, wij hebben kennis, kapitaal en (nog steeds) veel kennis van tropische landbouw.
Hallo, Nederland, de wereld roept, wakker worden!

René van Slooten zet zich belangenloos in voor ontwikkelingslanden via PUM-Netherlands Senior Experts (PUM: Project Uitzending Managers) en is daarnaast Adviseur voor STAI (Sugar Technologists Association of India).