Terug in de werkelijkheid (deel 1 van 3)

Eind juli was het echt op. Het werk bleef binnenstromen. Prachtige MVO projecten voor Albert Heijn, Drie Mollen en KPN. Gesprekken met uiterst boeiende mensen, de aanname van acht nieuwe medewerkers en een recordomzet. Maar de vermoeidheid begon de stemming te drukken. Irritaties over details. Het werd duidelijk, ik moest dringend weg.

Het plan was een week of drie varen, langs de kust, het IJsselmeer op, de Waddenzee en weer eens richting Vlieland. Het zijn er uiteindelijk krap tweeëneenhalf geworden. Onze puberzoon wilde weer terug naar zijn vrienden. Het weer lag wat dwars voor de terugtocht over zee. Er stond nogal veel wind en ik moest fors wennen aan de nieuwe boot. Een professioneel zeiljacht. Na 40 jaar varen opnieuw leren manoeuvreren op de motor in sluis en box. Het zeilt fantastisch, dat gaat goed, maar de laden met CD’s en bestek vlogen ons om de oren. De design sluitingen (China made) blijken alleen afdoende als de boel stilligt. Gelukkig bleef er voldoende ruimte over om het hoofd stil te krijgen. Mijmeren over Wad en IJsselmeer. Frisse Rosé, fraaie witte wijn en heerlijke gerechten in prettige sfeer. En verder een mix van luieren, sportief bewegen en wat lezen in een ons overbekende omgeving.

Terug had ik nog enkele dagen om het leven verder te ordenen. Fris de tweede helft van het jaar in. Een nieuw pak, werkkamer opgeruimd en een paar voornemens. Meer tijd voor het lezen van goede boeken, voor het bezoeken van mijn ouders en minder uren besteden aan het werk. 50 uur in de week moet toch ook genoeg zijn. Een beetje meer distantie en vertrouwen.

Het weekend de stapel post en mail doorgewerkt. Mijn frisse verbazing over het omslachtige karakter van sommige notities. Kennelijk worden ook wij aangestoken door polderitis. Wel risicoloos inventariseren, niet adviseren en concluderen. Mijn voornemen was om de interne business op maandag binnen een half uur te regelen. De meeting duurde uiteindelijk twee uur. En als klapstuk het rondje overleg met de managers. Door de aanbestedingsrel rond Koenders event ‘Het Verdrag van Schokland’ waren we een ton aan toegezegd werk kwijt. Een van onze eigen projecten bleek helaas toch niet voor subsidie in aanmerking te komen. En verder was er geen nieuwe business. Helemaal niets! Kortom, een overleg wat ‘gedwongen’, kort gehouden kon worden.

Welkom terug in de werkelijkheid.

Marcel Schuttelaar