Terug in de werkelijkheid (deel 2 van 3)

Op vakantie hebben we onze vaste plekjes. De oude haven van Hindeloopen is er een van. Dit jaar lagen we er weer. Bijna 20 jaar terug voeren we met een spartaans wedstrijdbootje in november de haven binnen. Enkel zithoogte in de kajuit. Helder weer, maar koud, koud…Snel een goedkoop café ingevlucht. ‘De Brabander’ in hartje Friesland. Warmte in alle opzichten.

Een lange schrale zeeman, natuurlijk met baard en muts, vroeg of ik slim was. Of ik lang gestudeerd had, misschien een geintje wilde oplossen, …in ruil voor een biertje. De stamgasten rond de bar bogen zich langzaam richting biljart. Ik wist dat ik dat rondje kwijt zou zijn, de missie werd ‘beperking gezichtsverlies’. Met een stem die geen tegenspraak duldt werd de opdracht uitgelegd: “Twee ballen op het biljart, een eindje uit elkaar. De keu erop. Kan jij die derde door het poortje krijgen?”. De keu werd een eindje gelicht en de rode bal enkele malen door het poortje gerold. “Maar hij kan er ook door als de keu op de ballen ligt. Laat maar zien, jij hebt gestudeerd.” Je besluit maar even niet naar de locals of je vrienden te kijken. Altijd gedacht dat die ballen even groot zijn? Zou die rooie kleiner zijn? Er tussendoor slippen als je hem draaiend, met effect, gooit?

Drie ferme worpen over het groene laken, maar de bal ketst net zo hard terug. Onverstoorbaar werd de rode bal gepakt. “Kijk je moet natuurkijk wel goed mikken, maar zo gaat ie er keurig onderdoor.” In het duidelijk besef dat de missie niet helemaal gelukt is, raap ik de bal op die onder het biljart door is gerold.

Een hand. “Johannes. Altijd gevaren. Zo beleven wij wat lol aan die toeristen. Wat willen jullie drinken?”

Natuurlijk ben ik bekend met ‘out-of-the-biljart-denken’, maar de werkelijkheid… Warm de boot ingerold, dat wel.

Marcel Schuttelaar