Terug in de werkelijkheid (deel 3 van 3)

In de loop der jaren leerden we Johannes beter kennen. Vrijbuiter, natuurmens, kroegtijger, een vriendin in het vluchtelingenwerk en geen cent te makken. Een passie voor vogels. Op een marginaal stukje grond aan de rand van Hindeloopen had hij een klein paradijsje gebouwd. Duizenden uren aan zijn passie besteed: een stukje eigen wereld gebouwd. In een zompig stukje gemeentegrond wat vastigheid gebracht. Enkele hekken, wat struiken en bomen, de omringende sloot geschoond en het mini eiland was een perfect vogeltehuis. Achter het huurwoninkje kwam een opvang- en broedhok met lampen voor jonge kuikens. Tal van vogels in de regio waar iets mee mis was, werden door Johannes weer op de been geholpen. Elke cent werd geïnvesteerd in eiland, voer en behuizing, maar ook werd er jaren gespaard voor een reis om IJslandse vogels te bekijken. Johannes vond eigenlijk dat hij het zompige stukje land ‘geschapen’ had, en de gemeente gedoogde dit.

In de loop der jaren raakte het paradijsje bewoond door tal van bijzondere watervogels. Daarnaast op een apart veldje enkele struisvogels, die zelf uitgebroed waren. Daar moesten we een beetje uit de buurt blijven, want die beesten schoppen hard. Maar ook in het onveranderlijke Hindeloopen worden huizen gebouwd. Naast het vogelparadijs is in de loop der jaren een rij exclusieve villa’s verschenen. Uit stekend boven de dijk, dus met zicht op het IJsselmeer. Volgens Johannes niet helemaal legaal. Het boterde niet zo tussen eilandbeheerder en sommige villabewoners.

Deze zomer passeerde Johannes ons op de fiets. Hij reageerde niet op mijn groet. Zijn vriendin adviseerde maar even niet op bezoek te komen. Het gaat slecht met hem. Hij is erg wantrouwig geworden en slikt medicijnen. Die maken dat hij nergens op reageert. Voor de supermarkt werd kort verhaal gedaan. Iemand had een klacht ingediend over illegale handel. Politie en controleurs hadden het woninkje doorzocht op zoek naar papieren die dit moesten staven. Alles werd geopend en overhoop getrokken. Eieren werden bekeken en meegenomen. Hetzelfde lot overkwam een groot deel van de bewoners van het vogelparadijs. Johannes ging de cel in. Alleen, dag en nacht licht, afgewisseld door ondervragingsronden. Na een dag of zes kwam hij vrij. Gebroken. De opsluiting had een oud trauma losgeweekt. Ergens over een half jaar moet hij voorkomen. Het schijnt te gaan over een vermoeden van illegale handel in eieren van vogels. Meer is er niet bekend.

Het paradijsje is er nog. Minder vogels, maar het wordt nog onderhouden. Bezoekers en vogels genieten. Maar je zou er natuurlijk prachtige villa’s kunnen bouwen met uitzicht over het IJsselmeer – het grote vogelparadijs.

Terug in de werkelijkheid. Vrije vogels worden schaars.

Marcel Schuttelaar