Contact

Zeestraat 84
2518 AD Den Haag

Andere vestigingen ›

Marcel Schuttelaar

Hoop

Zondag 22 maart, de mooiste zondagochtend in jaren. Vroege Vogels, een strak blauwe lucht. Ik ben 4 kilo kwijt. Bezorgd. Begin weer een beetje op streefgewicht te komen. Elke dag even een wandeling langs de zee, door ons groene wijkje. Maar het kost moeite mijn gedachten strak te houden.

Uitzonderlijk

Krap een maand terug vreesde ik dat deze ellende op ons af zou komen. De beurs, Italië, de wintersport en de ongemerkte verspreiding. Maar het beeld was zo heftig dat ik er niet over durfde te schrijven. De natuur kent geen lineaire ontwikkelingen, alles gaat exponentieel. Ook virussen. Dus wat we nu ook doen, we kunnen de gevolgen alleen wat dempen. Hoe u er nu ook over denkt, dit hebben we nooit eerder meegemaakt, dus wees echt voorzichtig. En denk in termijnen van maanden.

Overschatten

Ik kan nu rustig melden wat ik voor me zie. Er is immers al zoveel over gezegd en geschreven. Talkshows met presentatoren en gasten, tot voor enkele dagen, schouder aan schouder achter een te krappe tafel. Kennelijk zijn die, in tegenstelling tot het gewone volk, immuun. Daarnaast een gedenkwaardige toespraak van Rutte, die helaas een groot deel van het volk in verwarring achter liet: ‘Als ik het toch moet krijgen, dan liever snel’. ‘Ik hoef niet binnen te blijven want dit is alleen gevaarlijk voor ouderen’. Beleidsmakers overschatten stelselmatig het begrip bij een aanzienlijk deel van de bevolking. Bij het groentestalletje kneep een vrouw in de mango’s. Ze waren niet rijp genoeg dus liet ze ze vrolijk liggen. Voor de volgende klant. En in mijn straatje werd door een groep gemeentewerkers al dollend het onkruid tussen de tegels gewied.

En dan is er nog de creativiteit van de conspiracy denkers. Zaterdag op straat gehoord: ‘De media verspreiden dit nieuws zodat de Amerikanen ons ongemerkt kunnen bezetten. Hun vloot ligt al voor de kust’. En ‘Dit is biologische oorlogsvoering vanuit China’.

Tegenstellingen

Stap voor stap gaat Nederland verder op slot. De komende weken zal de niet-essentiële productie, verwacht ik, grotendeels stilgezet worden. We vergeten vaak dat behalve de mensen in de publieke sector er ook miljoenen doorwerken in het bedrijfsleven. Terwijl ik fysiek contact zoveel mogelijk probeer te mijden, rijden of varen zij met vracht het land door, doen onderhoud of zorgen voor ons voedsel. Ik zie de twijfel in de ogen van het meisje achter de kassa in de supermarkt. Die tegenstelling is een van de vragen die me het meest bezig houdt. Als kind van oorlogsouders vroeg ik me altijd af wat ik in zo’n positie zou doen. Waar ligt de grens tussen dom of onverantwoord en laf.

Focus

Isolement kan je ook laten doordraaien. Ik probeer max. twee keer per dag naar het nieuws te luisteren. s ’Morgens even de balans opmaken. En einde dag de cijfers checken, m.n. uit Italië. Ik heb verder mijn cd’s weer afgestoft. Voer lange gesprekken met kids via FaceTime. Focus me op mijn kerntaken en probeer te genieten van de dag, de zon en het voorjaar.

Zeeman

De buren bieden aan boodschappen te doen. De straatapp is weer geactiveerd en iedereen heeft de ander al laten weten dat je een beroep op hem/haar kunt doen. Via Microsoft Teams kun je ook communiceren, dat biedt me de kans tenminste een beetje digitaal vaardig te worden. En regelmatig bevriende bedrijfjes te coachen om door deze moeilijke maanden te komen. Ik heb hen de afgelopen weken geadviseerd zo drastisch mogelijk actie te nemen. Om te schakelen naar digitaal, naar assistentie bij de core-taken van een samenleving onder stress. Het wordt voor mij nu tijd voor de volgende fase. Die van hoop, de eeuwige vriend van de zeeman in zwaar weer.