Contact

Zeestraat 84
2518 AD Den Haag

Andere vestigingen ›

Marcel Schuttelaar

2020 ‘In de mist’ | Deel 2: koers zetten

Ik heb me een aantal maanden stilgehouden, want word je niet ziek van corona, dan wel van het media-theater rondom deze pandemie. Deel 2, april tot september 2020. 

Oudjes

Ik heb net het laatste verhaal van Hendrik Groen (column Nieuwe Oudjes | Deel 1) gelezen, en vindt dat hij het weer aardig treft. Zijn dagboek over de eerste helft van het jaar gaat over mensen in de verpleging. “Opgewekt naar de eindstreep.” Die waren we, in de chaos van maart en april, een beetje vergeten. Geen medicinale mondkapjes en beschermende kleding, die waren voor de echte helden van de IC. In veel tehuizen houdt de ventilatie niet over, dus kwam er een forse besmettingscyclus op gang. Met nogal wat sterfte als gevolg.

Op slot

Erger was dat de tehuizen compleet op slot moesten. Best griezelig dat een overheid dit kan verordenen voor bewoners. De media vonden dit geen issue. Zij toonden vooral beelden van bekende Nederlanders die bejaarden achter glas toezongen.  Van kinderen op een hoogwerker die naar vader of moeder zwaaiden. Je kunt als volk ook té braaf zijn. Ik heb nu, begin december, bejaarde vrienden die al negen maanden in vrijwel volledige isolatie leven. Maar dat is, zo zou je kunnen stellen, hun eigen keuze. Een zakenrelatie vertelde me over zijn moeder, een verzetsheldin uit de oorlog. Zij vond deze periode van gedwongen isolatie erger. Ze is maar gestopt met eten... 

Jonkies

Studenten zagen én hun colleges, én hun kroegen én hun sport én hun bijbaantjes verdampen. Die zaten soms in hun eentje op een kamertje van drie bij drie. Met enkele uren virtueel college per week en hun groeiende studieschuld als eeuwige compagnon… Kortom, de sociale en psychische schade van de maatregelen is enorm, voor oud én jong. En volstrekt onderschat door het beleid. Wat overigens net zo chaotisch was als de voorlichting in die dagen. 

Chaos

Wel een app, toch geen app. Een onbruikbare routekaart. Mondkapjes hielpen wetenschappelijk gezien echt niet en vervolgens werden ze wettelijk verplicht. Thuisbezoek van twee, drie of vier gasten? Met of zonder de huidige bewoners? Per dag of per keer? Bijna elk gesprek ging dan ook over wat nu wel of niet toegestaan was. Discussies onder principiëlen over wie zich het meest corona-proof gedroeg. Of juist met rekkelijken die hun eigen invulling gaven aan de spelregels. Elke Teams of Zoom meeting begon met: 'is dat je keuken? Zolderkamer? Rommelhok? Zit je op je werk? Mag dat wel?' Voor de actievoerders van ‘viruswaanzin’ was die chaos het ultieme bewijs dat boze krachten Rutte stuurden, of omgekeerd natuurlijk.

Schoon

Ondertussen verbaasden we ons over enkele onverwachte bijeffecten van de lockdown. Door het stilvallen van het vliegverkeer was de lucht ongekend schoon en staalblauw. Emissies daalden spectaculair, 7% minder CO2-uitstoot (CBS). De files verdwenen en natuurgebieden werden populair. Nederland werd herontdekt en bleek veel mooier dan gedacht. Samen met de Green Deal van de Europese Commissie, lees: het illustere duo Samson/Timmermans, leek een revival van groene idealen dichterbij. Kortom, er werd stevig gedroomd hoe de crisis als kans te gebruiken om de economie slimmer in te richten. Schoner, groener en prettiger, mede door digitaal werken. En gezonder, want een beetje preventief denken loont echt, zo blijkt. Wel spijtig dat al die miljarden voor ongerichte steunmaatregelen, nu niet gebruikt kunnen worden om de economie te vergroenen. Bovendien wordt dat geld echt wel teruggehaald.

Inhaalslag

Mei 2020 gingen de besmettingscijfers hard omlaag, zodat we in de zomerperiode op anderhalve meter konden genieten van het mooie weer. De beurs had zich ongekend snel hersteld tot een procent of 15 onder het begin van het jaar. Veel ondernemers slaagden er in een deel van de economische schade in te halen. Er werd goed besteed in de horeca. Het opgespaarde geld mocht rollen, er was geen vakantiehuisje meer te boeken. Boten, tenten, e-bikes; het viel niet aan te slepen. In die zomermaanden viel, als je het een beetje regelde, redelijk veilig en vooral lekker buiten te leven. 

Bureau

Als bureau hebben we na de schrik van maart de draad snel opgepakt. Maart en april werden gedomineerd door het opstellen van crashscenario’s, de NOW en leren virtueel te werken. In mei herstelde de business zich. Werken via Teams of studiosessies met webinars werd de standaard. Later konden we ook weer fysiek aan de slag. Aangepast, op anderhalve meter en met ladingen desinfectie. In de zomer konden we dus veilig meetings organiseren, bijvoorbeeld voor 30 ondernemers. Mensen waren echt blij elkaar weer fysiek te treffen. Datzelfde gold voor collega’s die klaar waren met thuiswerken. Het viel overigens niet mee dit te organiseren, er waren altijd wel enkele principiëlen die dit als compleet onverantwoord zagen en alleen niets doen veiliger vonden. Door hard werken herstelde de business zich zelfs tot boven het niveau van 2019. Dat kon veel slechter. Een deel van onze klanten zag de omzet immers tot ver onder de 50% teruglopen en was puur met overleven bezig. Wij betaalden de NOW terug en zetten koers in de mist richting najaar.  

 

Dit is deel 2 van mijn terugblik op 2020, tot de kerst volgt er elke week een nieuw deel.