Contact

Zeestraat 84
2518 AD Den Haag

Andere vestigingen ›

Marcel Schuttelaar

Tweede huis

Een vakantie column met een actueel tintje, het Woonprotest a.s. zondag. Vanaf het platteland enkele gedachten over het gebrek aan woningen. Wat overigens een bewuste keuze van de politiek is geweest. Door de rol van de overheid af te bouwen en de markt alle ruimte te geven. Oude tijden herleven a.s. zondag, dat kon best wel eens gezellig worden, dus voor wie nog geen plannen heeft...

 

We zaten van de zomer twee weekjes in Makkum. In het Fiskershûs aan de rand van een vaart. De eigenaar van het stukje land verhuurde twee huisjes naast zijn boerderij. Het viel me natuurlijk op, die huisjes zijn momenteel erg in trek bij bewoners uit de randstad. Een vriend van me had met het gezin een verregend weekje Drenthe geboekt. Omdat er met dat weer weinig te beleven viel zijn ze alle aanbiedingen in die regio afgegaan. Binnen een week een huisje op een rustig vakantiepark gekocht. Zodat ze het ‘drukke’ Enkhuizen bij tijd en wijle in kunnen ruilen voor het rustige Drentse platteland. Corona maakte hem duidelijk dat online werken ook daar goed mogelijk is. 

 

Chateau

Mijn vader droomde 40 jaar terug al van een klein ‘chateau’ in Frankrijk. Als wijnimporteur en liefhebber van het eerste uur hield hij van het Franse platteland. Dat chateau met wijngaard is er nooit gekomen. Door zijn drukke winkel resteerden slechts enkele weken vakantie. En moest hij het uiteindelijk doen met een kleine wijnkelder onder zijn woning gevuld met kisten ‘Mouton Rothschild’. En in de tuin 8 m2 west-helling met wat wijnstokken die het gezien de kleigrond nooit geweldig deden. Ik kan me tenminste niet herinneren dat er ooit een drinkbare fles wijn geoogst is. De afgelopen decennia kochten vele Nederlanders een tweede huis in Frankrijk, Italië, Spanje of Portugal. Deze trend is, zo lijkt het, wat op zijn retour. Warmere zomers, minder vrij besteedbaar inkomen en een andere focus van de jeugd op bezit zijn daar denk ik debet aan. 

 

Begeertes

Daar in Makkum had ik tijd dit nog eens te overwegen. Een huisje op meer dan drie uur rijden leek mij al listig. Meer last dan lust. Maar ik heb vaak met een kopersblik in mijn favoriete stadje Hindeloopen rondgelopen. Op Vlieland begeerde ik een mooi appartement. Handig, compact, weinig onderhoud en gericht op de Waddenzee. Eenvoudig te verhuren. Aan de rand van West-Terschelling stond ook zo’n mooi huisje. Een beetje verloren in de drukte van de haven. Een mooie pleisterplaats voor de familie, die zoiets wel kan gebruiken. Kortom, veel verleidelijks gezien de afgelopen decennia.

 

Een stukje ziel

Mijn gezond verstand en de bestseller van Geert Mak, hebben me steeds doen aarzelen deze begeerte in actie om te zetten. ‘Hoe God verdween uit Jorwerd’ heb ik lang geleden verslonden. De ziel verdween de afgelopen decennia uit dit dorp. Zoals uit vele dorpen en stadjes. Winkels, scholen en andere voorzieningen sloten, de krimp zette door. Zo’n stadje leeft enkele maanden en gaat daarna op slot. “Als de mooiste huisjes verkocht zijn voor toerisme, heb je elke week weer nieuwe buren”, meldde een vriendin uit Hindeloopen mij. “Ons stadje gaat daaraan kapot.” Ik had het gevoel pas een huisje te mogen kopen als ik een stukje ziel aan zo’n plaatsje toe kan voegen.

 

Alleenrecht

In Makkum was het heerlijk. Ook overigens zo’n dorp dat worstelt met de tijdgeest. Het boekhandeltje waar ik altijd graag kwam heeft de geest gegeven en is tegenwoordig een toeristenwinkeltje. Met van die vage lifestyle producten. Voor een krant moet je nu naar de supermarkt. Er zijn nog een slager en een bakker, al probeert de plaatselijke Jumbo het alleenrecht te verwerven.

 

Stevig vuur

We verbleven er twee weken tussen konijnen, eenden en kippen. Met weinig, maar wel een moestuin waar we naar hartelust uit konden plukken. Een plek voor een stevig vuur gedurende de avond en een oude barbecue. Een ‘winkeltje’ waar wat levensmiddelen gepakt konden worden die direct van de boerderij kwamen, opschrijven op een briefje s.v.p. En af en toe gesprekken tot diep in de nacht over de veranderende mentaliteit, de steeds homogenere en grotere melkveehouderij en het oprukkende cokegebruik onder de jeugd. Het witte dorp. We hebben natuurlijk ook Funda afgegraasd en gedroomd over het kopen van het huisje waar we verbleven. Voorlopig blijven we huren; mijn zoon wilde gelijk weer boeken voor volgend jaar. Ik wil er ook wel eens in de winter naar toe. Dan voelt het toch een beetje als je tweede (t)huis.