Contact

Zeestraat 84
2518 AD Den Haag

Andere vestigingen ›

Marcel Schuttelaar

Treinen zonder koffie

In het midden van de week werd ik weer eens te vroeg wakker. Radio aan, meestal val ik dan weer in slaap. Deze keer niet. Aan het woord was, zo te horen, een junior pr-functionaris van ProRail. De treinen tussen Utrecht en Arnhem reden niet die ochtend. Ze kwamen een verkeersleider te kort.

 

Transparant

De verslaggever rook, net als ik, een mooi verhaal. In zijn onschuld legde de pr-man uit dat er last minute toch nog een collega bereid gevonden was de dienst te doen, maar dat ie pas om 09.00 uur kon starten. Een grote dienst als ProRail, waar honderden verkeersleiders werken, die in de spits geen treinen kan laten rijden omdat de kinderen naar school gebracht moeten worden, of omdat de auto bezet is door partnerlief. Lekker transparant, maar wel heel apart.

 

Klimaatmars

Zo’n 40.000 mensen liepen zaterdag de klimaatmars in Amsterdam. Ik niet, gewoon vergeten in te plannen, jammer. NRC (7/11) gaf een sfeerimpressie aan de hand van de meegevoerde statements rond kernenergie. Er waren zowel pro als contra demonstranten. En een gesponsord vliegtuigje wat een prostandpunt met zich meetrok. Wat dan natuurlijk niet heel klimaatvriendelijk is. Het viel NRC op dat veel demonstranten niet zo goed wisten wat ze met kernenergie aan moesten.

 

Verdomd handig

Toen ik 42 jaar terug bij Milieudefensie ging werken werd impliciet van je verwacht dat je tegen kernenergie was. Ik had natuurlijk problemen met het afval, de proliferatie van kernwapens en de veiligheid. Maar ik vond het wel een verdomd handige bron van energie. Je kon er onderzeeërs mee de wereld laten rondvaren. En we hadden ook toen al door dat fossiele CO2-uitstoot een mega issue zou worden. Tijdens de voorbespreking van acties tegen de kerncentrale van Dodewaard stelde de leiding dat er net zo lang geblokkeerd zou worden tot de centrale uit zou worden geschakeld. Ik kon het niet laten op te merken dat we dan voor twee jaar voorraad mee zouden moeten nemen… 

 

Pittige veldslag

Uiteindelijk hebben we onze missie gedurende de actiecampagnes ingevuld met voorlichting over energiebesparing. Dat is altijd positief. De campagnes liepen overigens uit op een dagenlange veldslag met stenengooiers, massieve wolken traangas en molest van demonstranten door stille agenten. Mijn moeder (Zwolle) had me al actievoerend gespot op AVRO-tv. Op haar mooie schoenen kwam ze door de modder gelopen om haar ontspoorde zoon mee naar huis te nemen. Ik herinner me dat ze royaal gecomplimenteerd werd door collega actievoerders, die zichzelf zo’n moeder wensten. Tsjernobyl, Harrisburg, maar ik denk vooral de fossiele lobby deden in Nederland de rest. Kernenergie ging op slot. 

 

Actie, actie, actie

Mijn zonen waren niet zo blij met mijn acties. Kort samengevat vonden ze dat we die energievorm als basislast, dus naast zon en wind, voorlopig dringend nodig hebben. Maar dan wel in een moderne, veilige uitvoerig, of als kleine units, zoals Rolls Royce die nu bouwt. Dat inzicht zal de komende jaren ook bij links (hopelijk) wel indalen. Niets te vroeg overigens. Ondanks alle ‘actie, actie, actie’ van de top in Glasgow stijgt de CO2-concentratie in de mondiale atmosfeer voorlopig vrolijk door. Of er nog nooit een VN-top is geweest.

 

Gedrang

Transities kosten tijd en vragen daadkracht. Beiden zijn schaars dezer dagen. Daar moest ik aan denken toen een collega van me haar ervaringen meldde van een stedentrip met dochters naar Venetië. Ze wilde klimaatvriendelijk treinen. Een nieuw, groen bedrijf had een route naar Wenen en Venetië ingeregeld. Zij had de maidentrip geboekt. Eerst van Den Haag naar Rotterdam. Daar stonden 600 passagiers klaar om in te stappen. Er was helaas geen signing op welk perron men moest zijn. De hele meute zwalkte van perron naar perron. Gedrang en verwarring alom. De wat aftandse Venetië trein moest door de NS in de dienstregeling worden ingepast, kennelijk niet van harte.

 

Eeuwigheid

In Duitsland werd lang gewacht op een nieuwe locomotief, want ze hanteren daar een andere spanning op de bovenleiding. Ook de Brennertunnel duurde een eeuwigheid. Na 17 uur treinen bereikten moeder en dochters eindelijk Venetië. Zonder restauratie, zonder drinkbaar water. Wel lekker geslapen en ’s ochtends wakker geworden met prachtig zicht op besneeuwde alpentoppen. Zonder koffie, dat dan weer wel.